Ter lering en vermaak: de imponerende interimmer

17 januari 2017

Pagina afbeeldingMeer dan een decennium rondlopen in het onderwijs en de financiële huishouding ervan levert soms mooie anekdotes op. In de korte serie "ter lering en vermaak" deel ik opvallende casussen die ik tegenkwam. Waargebeurd dus, geen scripted reality. Om van te leren, op te reflecteren of jezelf over te verbazen. Dit keer: de imponerende interimmer, over hoe nuchterheid een groot goed is.

Nadat de directeur in een paar jaar tijd een aantal grote kernconflicten met het personeel had gehad en er grote onrust onder de ouders voor een leegloop qua leerlingaantal zorgde, nam het bestuur van een kleine eenpitter het besluit om gedwongen afscheid van de directeur te nemen. Een paar bestuursleden hadden met de vuist op tafel geslagen dat er niet zomaar een interimmer moest worden ingehuurd, maar een echte topper die zich in grote onderwijsorganisaties bewezen had; zij hadden ook al een kandidaat op het oog. De financieel adviseur die door het bestuur op beperkte basis werd ingehuurd als externe controller bracht hier tegenin dat er geen sprake was van een dusdanige complexiteit van de school dat dit de investering van een dure interimmer zou rechtvaardigen. Dit werd door de betreffende bestuursleden echter geparkeerd. Als succesvolle ondernemers wisten zij dat je niet bang moest zijn om te investeren, was hun reactie.

De kandidaat werd benaderd en gaf aan dat hij de klus wel aan wilde nemen, maar alleen wanneer hij dit fulltime kon doen. Enkel dan had hij de tijd die nodig was om de onrust binnen team en onder ouders in te dammen en “om te zetten in positieve energie”. Ook eiste hij de vrije hand, hij wilde gemandateerd bestuurder zijn om niet gehinderd te worden door allerlei beperkingen waardoor hij vooraf uitgaven of beleidsbeslissingen zou moeten checken bij het bestuur. De bestuursleden gingen hiermee akkoord en de contracten werden getekend.

Een maand later werd het bestuur benaderd door de externe controller met de vraag of hij meer details kon krijgen over het contract met de interimmer en waarom hij niet eerder over de beslissing was ingelicht. Als reactie kreeg hij te horen dat hij contact kon opnemen met de interim-directeur voor meer details en dat het bestuur zijn advies in deze niet nodig had. Nadat hij na veel vragen van de interimmer alle benodigde informatie had ontvangen bleef hij lang voor zich uitstaren. Hoe had het bestuur kunnen besluiten om op een totale jaaromzet van slechts 450 duizend euro een interimmer aan te stellen die 160 duizend euro per jaar kostte en bovendien zijn eigen ‘assistent’ mee had genomen en voor 60 duizend euro per jaar op de payroll had gezet? De school was financieel altijd uitermate sterk en vermogend geweest, mede dankzij de inzet van de ouders, de verkoop van de oude bovenmeesterswoning en voorzichtig financieel beleid vanuit het vorige bestuur. Maar als dit zo doorging zou de school in de sterke krimp waar ze zich door alle conflicten in bevond binnen een paar jaar failliet zijn.

Nadat hij tevergeefs herhaaldelijk geprobeerd had dit aan te kaarten bij de interim-directeur ging hij met zijn conclusies ongevraagd naar het bestuur toe. Hier kreeg hij te horen dat het bestuur alle vertrouwen had in d;e interimmer en dat de assistent ook absoluut noodzakelijk was. Jaren van wanbeleid hadden voor een hoop werk gezorgd en hij moest het zien als een kwaliteitsimpuls voor de toekomst. Door nu te investeren in een goede interimsituatie zou er straks weer een sterke en gezonde school staan. Al die jaren was er gespaard om een buffer te hebben in slechte tijden, welnu, voor het bestuur was het duidelijk dat die buffer dan in deze slechte tijd ook volledig aangewend mocht worden. Er was overigens op aangeven van de gewaardeerde interim-directeur wel een bezuiniging gevonden: de dienstverlening van de externe controller zelf was overbodig omdat de interimmer en zijn assistent zelf voldoende financiële kennis hadden. Hij werd bedankt voor zijn diensten en te kennen gegeven dat hij niet meer ingehuurd zou worden.

Bijna twee jaar later werd hij weer benaderd door het bestuur, maar dan in een volledig nieuwe samenstelling. Onder het bewind van de interim-directeur was de onrust onder de ouders en binnen het team namelijk alleen maar groter geworden. Uiteindelijk had de wal het schip gekeerd en moest het oude bestuur aftreden. De nieuwe bestuursleden hadden schoon schip gemaakt en waren begonnen met het opzeggen van de contracten met de interimmer en zijn assistent. Een startende en enthousiaste directeur had het roer overgenomen en de krimp was gestabiliseerd. Het schoolbestuur dat eens zo vermogend was, was bijna failliet gegaan. Dankzij een ruimhartige kredietfaciliteit van de lokale bank in combinatie met onderhandse leningen en garantstellingen van enkele vermogende dorpsgenoten was het ternauwernood overeind gebleven. De komende jaren werden lastig maar met wat geluk zou het bestuur over acht jaar weer financieel stabiel zijn en het nieuwe bestuur liet zich hierin graag begeleiden.

Over enkele weken in deze serie: "het verborgen verschil".

Trefwoorden: interimmer, financieel wanbeleid, bestuur en toezicht, casus

Deel deze pagina met je volgers op social media: